Het blijft elke keer weer een magisch gezicht: paragliders die als kleurrijke stipjes door de lucht zweven. Of nog mooier, zelf boven op een berg staan kijken hoe ze één voor één de lucht in verdwijnen. Je kunt daar echt minutenlang, eigenlijk uren, naar blijven kijken zonder dat het verveelt.

Dat beeld is bij mij blijven hangen en uiteindelijk ook de reden geweest om zelf de stap te zetten. Een paar jaar geleden zijn we met ons gezin, met z’n vieren, richting de Gerlitzen Alpe vertrokken. Al voor vertrek had ik wat rondgestruind op internet en ontdekt dat je daar zelf een tandemvlucht kunt maken met een ervaren piloot.

Boven op de berg aangekomen was het eerst tijd voor de kinderen. En eerlijk: die hadden geen tijd om zich te vervelen. Er was een springkussen, een bandenbaan en van die kleine autootjes waar ze vrolijk in konden rondscheuren. Binnen vijf minuten waren wij compleet overbodig geworden en was het gewoon genieten van hun plezier.

Vanaf het middenstation kon je nog hoger de berg op met de stoeltjeslift. Omdat onze jongste nog te klein was om mee te gaan, besloot ik alleen verder te gaan. En ergens voelde dat ook wel als het moment: nu of nooit.

Boven aangekomen liep ik direct naar de tandemvluchten en vanaf dat moment ging het erg snel, formulieren invullen, regels doornemen en vervolgens “ja hoor, u mag mee”. Alleen nog even betalen en nog geen tien minuten later stond ik al naast een uitgestrekte parachute op de berg. Hartje zomer, korte broek, T-shirt… niet bepaald de outfit voor een vlucht door de Alpen. Gelukkig schoof mijn piloot mij een jas toe, “die ga je nodig hebben daarboven”.

Daar stond ik dan. Harnas aan, alles strak vastgeklikt, en voordat ik echt tijd had om na te denken, hing alles al aan elkaar. De piloot gaf een knikje. “Klaar? Rennen.”

Ik had me voorbereid op een soort sportieve sprint van een paar meter over de berg, maar de werkelijkheid was veel eenvoudiger: drie, vier stappen… en ineens was de grond weg. Geen sprong, geen val, gewoon lucht en stilte. En uitzicht dat eindeloos leek te zijn.

We zweefden zo’n 15 minuten langs de bergkammen en boven de Ossiacher See. Alles beneden was klein en stil. Met behulp van de wind liet de piloot mij een prachtige vlucht ervaren, volop genietend van de rust en het uitzicht.

Tot het moment van landen. De piloot begon cirkels te draaien om hoogte te verliezen, en dat ging sneller dan mijn maag eigenlijk leuk vond. Het was zo’n gevoel waarbij je even denkt: “dit is fantastisch… maar mijn evenwicht is het daar niet helemaal mee eens.”

En dan sta je ineens weer op vaste grond. Alsof er niets gebeurd is, behalve dan dat je net een klein stukje door de lucht hebt gevlogen, wat een ervaring!

Even bijkomen, diep ademhalen, en dan komt natuurlijk de vraag of je de zojuist gemaakte foto’s en video’s wilt kopen. Niet goedkoop, dat klopt. Maar sommige momenten koop je niet voor wat ze kosten, maar voor de herinnering aan een fantastische ervaring.